Bir Kaçığın 'Belki'ler/l/e Kaçışı

Acaba; 'kimsesizlik' de çokluktan sayılır mı ki sevgili dostlarım.. Konuya böyle bodaslama daldım zira dalıp gittiğim alemlerde çok yalnızım..
Bu aralar kendimi çokça kimsesiz hissediyorum we biliyorum, kimseler kurtaramaz beni, düştüğüm bu halet-i ruhiyeden.. Biliyorum; yine bana benim merhem olmam qerek, yine düstüğümde beni benim kaldirmam gerek. Bazan heybeme dertlerimi de katıp gitmek istiyorum.. Tüm sorunları, kendi kafamda kurduğum saçma sapan düzmece düşünceleri, berbat olan, bktan olan ne warsa yanıma alıp kaçıp qitmek.
Aslına bakarsanız biliyorum; gittiğimde özleyip geri geleceğim ve yanıma almazsam eğer tüm o sorunları, geri döndüğümde herkesten önce onlar selamlayacak beni.. Kısaca bu kaçış çözüm odaklı ol/a/mayacak yani. Lakin yanımda götürürsem onları, bir yolunu bulup -belki tuzaklar kurup, gittiğim yerdeki belki bir çalılığın altına, belki durgun sulara, belki yanan bir ateşin koruna belki de istemeden de olsa zavallı bir kuşcağızın kanadına takar, koşar adım uzaklaşırım sonrasında.. Sonrası mis, sonrası yeni acmış kır çiçekleri, sonrası havada ters taklalar atan güvercinler edasinda bir ben..Işte böyle ümit ediyorum, öyle olsun istiyorum lakin istemekle de olmuyor bunu da pekâlâ biliyorum..
Her neyse güzel kalmaniz,, güzelliklere dalmaniz temenisi ile..Kalın sağlıcakla dostlar..